قرار يافته ، وتأكيد آن حضرت ما را بيشتر وچسبان تر از تأكيد حق تعالى در وحى منزل خود نخواهد بود ، پس در اين وقت چه ضرور كه آن حضرت صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم اين مشقت زائد - كه چندان در كار نيست - بر ذات پاك خود گوارا نمايد ، بهتر كه در راحت وآرام بگذراند ، واين لفظ كه : ( إن رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم قد غلبه الوجع ) ، و ( عندنا كتاب الله ، حسبنا ) صريح بر اين قصد گواه است . پس معلوم شد كه ردّ حكم پيغمبر را در اين ماجرا نسبت به عمر كردن ، كمال غلط فهمي وناداني ، يا كمال عداوت وبغض وعناد است ! واين قسم عرض مصالح ومشاورات هميشه معمول پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم با صحابه ومعمول صحابه با پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم بود ، وعلى الخصوص عمر را در اين باب خصوصيتى وجرأتي به هم رسيده بود كه در قصه نماز بر منافق ، وپرده نشين كردن أزواج مطهرات ، وقتل بنديان ( 1 ) غزوه بدر ، ومصلى گرفتن مقام إبراهيم وأمثال ذلك ، وحى الهى موافق عرض أو آمده بود ، وصواب ديد أو در أكثر مقدمات مقبول پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم ، بلكه خداى پيغمبر مىشد ، واگر اين قسم عرض مصلحت را ردّ وحى وردّ قول پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم گفته‌ايد ، حضرت أمير هم ، شريك عمر در چند جا خواهد بود :

--> 1 . بنديان : أسيران .